سندروم آیزنمنگر

سندرم آیزنمنگر یک عارضه درازمدت نقص قلبی مادرزادی ترمیم نشده است. نقایص قلبی مادرزادی مرتبط با سندرم آیزنمنگر باعث گردش غیرعادی خون در قلب و ریه ها می شود. وقتی جریان خون نرمال نباشد، عروق خونی ریه ها سفت و باریک می شوند و جریان خون شریان های ریوی افزایش می یابد(فشارخون شریان ریوی). این امر به طور دائمی به عروق خونه ریه آسیب می رساند. با تشخیص و درمان به موقع نقایص قلبی مادرزادی می توان از شرایط خطرناک و تهدیدکننده زندگی پیشگیری کرد. در صورت پیشرفت سندرم آیزنمنگر ، باید فرد تحت نظر پزشک قرار بگیرد. دارودرمانی در بهبود علائم و پیش آگهی موثر است.

علائم

علائم و نشانه های سندرم آیزنمنگر عبارتند از:

  • رنگ پوست مایل به آبی یا خاکستری(سیانوز)
  • بزرگ و گرد شدن ناخن های دست و پا
  • تنگی نفس و خستگی سریع بعد از انجام فعالیت
  • تنگی نفس در هنگام استراحت
  • درد یا سفتی قفسه سینه
  • تپش قلب و ضربان قلب شدید
  • سرگیجه و غش
  • سرفه خونی
  • بی حسی یا احساس گزگز در انگشتان دست و پا
  • سردرد

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد

در صورت مشاهده علائم و نشانه های سندرم آیزنمنگر با پزشک تماس بگیرید. حتی اگر قبلاً تشخیص بیماری قلبی مادرزادی برایتان انجام نشده، علائمی مثل سیانوز و تنگی نفس سیگنال هایی هستند که نشان می دهد شما به مراقبت پزشکی نیاز دارد.

علل

سندرم آیزنمنگر معمولاً به دلیل سوراخی که بین حفرات قلب ایجاد شده بروز می کند. برای درک تاثیر این سندرم بر قلب و ریه ها اول باید با ساختار قلب آشنا شویم.

نحوه کار قلب

قلب شما از 4 حفره، دو حفره در سمت راست و دو حفره در سمت چپ تشکیل شده است. سمت راست قلب خون را به ریه ها می فرستد؛ در ریه ها خون اکسیژن گیری می کند و سپس به سمت چپ قلب برمی گردد. سمت چپ قلب خون را به رگ بزرگی به نام آئورت پمپ می کند و از آنجا به کل بدن می فرستد.

دریچه ها جریان خون حفرات قلب را کنترل می کنند. این دریچه ها باز می شوند تا خون به حفره بعدی یا یکی از شریان ها منتقل شود، سپس بسته می شوند تا خون به سمت عقب برنگردد.

سندرم آیزنمنگر چطور ایجاد می شود؟

سندرم آیزنمنگر معمولاً به دلیل وجود یک سوراخ(شانت) ترمیم نشده بین عروق خونی اصلی یا حفرات قلب ایجاد می شود. این شانت یک نقص قلبی مادرزادی است. نقایص قلبی که می توانند باعث سندرم آیزنمنگر شوند عبارتند از:

  • نقص کانال دهلیزی: در این نارسایی قلبی، یک سوراخ بزرگ وسط قلب وجود دارد یعنی جایی که دیواره  دهلیزها و بطن ها به هم می رسند. شاید هم بعضی از دریچه های قلبی خوب کار نکنند.
  • نقص سپتوم دهلیزی: نقص سپتوم دهلیزی سوراخی است که در دیواره بافتی بین دهلیزهای راست وچپ اتفاق می افتد.
  • باز بودن مجرای شریانی: این نقص قلبی در واقع سوراخی است که بین شریان های ریوی انتقال دهنده خون غنی از اکسیژن به ریه ها و سرخرگی که این خون غنی از اکسیژن را به بقیه بدن می فرستد یعنی آئورت بوجود می آید.
  • نقص سپتوم بین بطنی: این شانت در دیواره بافتی جداکننده بطن های راست  و چپ اتفاق  می افتد و در واقع شایع ترین علت سندرم آیزنمنگر است.

در هریک از این نقایص، خون به صورت نرمال جریان ندارد  و همین باعث افزایش فشار شریان ریوی می شود. به مرور زمان این افزایش فشار به عروق خونی کوچکتر ریه آسیب می رساند. دیواره عروق آسیب دیده ، پمپاژ خون به ریه ها را سخت می کند.

سندرم آیزنمنگر باعث افزایش فشار خون در سمتی از قلب می شود که خون کم اکسیژن(خون آبی) دارد. با این کار خون کم اکسیژن از سوراخ موجود در قلب یا عروق خونی می گذرد و با خون غنی از اکسیژن ترکیب می شود. در نتیحه سطح اکسیژن خون افت میکند و پوست شما آبی رنگ می شوند که به آن سیانوز می گویند. در این شرایط برای جبران کمبود اکسیژن گلبول قرمز بیشتری تولید می شود.

ریسک فاکتورها

سابقه خانوادگی نقایص قلبی هم می تواند احتمال تولد نوزاد مبتلا به نقص قلبی مادرزادی و از جمله سندرم آیزنمنگر را افزایش دهد. اگر خودتان مبتلا به سندرم آیزنمنگر  هستید، در مورد غربالگری سایر اعضای خانواده با پزشک صحبت کنید.

عوارض

بدون درمان و نظارت مناسب، عوارض سندرم آیزنمنگر به صورت زیر است:

  • کاهش سطح اکسیژن بدن(سیانوز): معکوس شدن جریان خون قلب، میزان اکسیژن دریافتی بافت ها و اندام های بدن را کاهش می دهد. این مساله باعت می شود که زیاد تحمل فعالیت های بدنی را نداشته باشید و پوستتان مایل به آبی یا خاکستری شود. سیانوز با گذشت زمان بدتر می شود.
  • افزایش تعداد گلبول های قرمز: چون به اندازه کافی خون غنی از اکسیژن در بدن جریان ندارد، کلیه ها هورمونی ترشح می کنند که باعث افزایش تولید گلبول های قرمز می شود- گلبول های قرمز سلول هایی هستند که اکسیژن رسانی به بافت ها و اندام های بدن را برعهده دارند. با افزایش تعداد این گلبول ها اکسیژن بیشتری به بافت های بدن می رسد و این یکی از روش های مهم جبران کمبود اکسیژن است.
  • ریتم قلبی نامنظم: بزرگ و ضخیم شدن دیواره های  قلب همراه با کاهش سطح اکسیژن به آریتمی منجر می شود. بعضی از آریتمی ها باعث تجمع خون در حفرات قلبی شده و لخته ایجاد می کنند. اگر این لخته از قلب خارح شود و یکی از شریان ها را مسدود کند، ممکن است فرد دچار حمله قلبی یا سکته شود.
  • ایست قلبی ناگهانی: اگر آریتمی قلبی ناشی از بطن ها باشد، ضربان قلب آنقدر سریع می شود که با پمپاژ موثر خون به قلب در نهایت قلب از کار بیفتد. ایست ناگهانی قلب یعنی از دست دادن یکباره و غیرمنتظره عملکرد قلب، تنفس و هوشیاری. اگر مراقبت پزشکی فوری انجام نشود احتمالاً فرد بعد از چند دقیقه می میرد.

گاهی هم حین عمل جراحی به خاطر تغییرات فشار خون ناشی از بیهوشی ، بیمار جان خود را از دست می دهد.

  • نارسایی قلبی: افزایش فشار قلب می تواند باعث ضعیف شدن ماهیچه قلب شده و در نتیجه پمپاژ خون را سخت تر کند. نتیجه این چیزی نیست جز نارسایی قلبی!
  • سرفه خونی: افزایش فشار خون ریوی و مشکلات ناشی از سندرم آیزنمنگر گاهی به خونریزی کشنده در ریه ها و مجاری هوایی ختم می شود. این می تواند باعث سرفه خونی و کاهش هرچه بیشتر سطح اکسیژن خون شود. گاهی هم در دیگر قسمت های بدن خونریزی اتفاق می افتد.
  • لخته خونی: اگر یک لخته خونی بدون اینکه توسط ریه فیلتر شود از سمت راست قل به سمت چپ حرکت کند، می تواند به مغز رفته و باعث سکته شود.
  • مشکلات کلیوی: کاهش سطح اکسیژن خون مشکلاتی هم برای کلیه ایجاد می کند. سندرم آیزنمنگر می تواند احتمال ابتلا به نقرس را افزایش دهد.
  • افزایش احتمال عفونت: مبتلایان به سندرم آیزنمنگر بیشتر از دیگران در معرض عفونت قلبی یا اندوکاردیت هستند.
  • مخاطرات بارداری: با توجه به شرایط قلب و ریه مادر در دوران بارداری، زنان مبتلا به سندرم آیزنمنگر نباید باردار شوند. بارداری زنان مبتلا به سندرم آیزنمنگر با احتمال مرگ مادر و فرزند همراه است.

سندرم آیزنمنگر یک بیماری کشنده است که پیش آگهی آن به نوع نقص قلبی مادرزادی و سایر بیماری های فرد بستگی دارد. بعضی از مبتلایان به این سندرم تا 6-50 سالگی یا حتی بیشتر هم زنده می مانند.

تشخیص

برای تشخیص سندرم آیزنمنگر پزشک سابقه پزشکی شما را بررسی می کند و بعد از معاینه شما را برای انجام آزمایش می فرستد. در ادامه به چند مورد از این آزمایشات اشاره می کنیم:

  • آزمایش خون: هدف از انجام این آزمایش بررسی تعداد سلول های خونی است که اغلب در سندرم آیزنمنگر زیاد هستند. عملکرد کلیه و کبد  و همچنین میزان آهن بدن شما هم با آزمایش خون مشخص می شود.
  • الکتروکاردیوگرام(ECG): در این آزمایش فعالیت الکتریکی با استفاده از الکترودهای متصل به پوست ثبت می شود تا پزشک بر اساس آن نقایص قلبی را تشخیص دهد.
  • اشعه ایکس: ممکن است پزشک تصویربرداری با اشعه ایکس را برای بررسی بزرگ شدن قلب و شریان ریوی تجویز کند.
  • اکوکاردیوگرافی: سونوگرافی قلب را اکوکاردیوگرافی می نامند. در این آزمایش از امواج صوتی برای ایجاد تصاویری از قلب استفاده می کنند. این روش به پزشک امکان می دهد تا ساختار قلب و جریان خون قلبی را ببیند و دنبال نقایص بگردد.
  • اسکن توموگرافی کامپیوتری(CT): در این تست روی دستگاهی دراز می کشید  و از ریه هایتان عکس می گیرند تا بتوانند تشخیص قطعی بدهند. گاهی برای ایجاد یک تصویر واضح تر از ماده حاجب استفاده می کنند.
  • تصویربرداری رزونانس مغناطیسی(MRI): در این روش یا استفاده از یک میدان مغناطیسی قدرتمند و امواج رادیویی، تصاویری از عروق خونی ریه تهیه می شود.
  • کاتتریزاسیون قلبی: در این آزمایش پزشک یک لوله نازک انعطاف پذیر به نام کاتتر را در شریان کشاله ران شما قرار داده و آن را با استفاده از تصویربرداری اشعه ایکس به سمت قلب هدایت می کند. پزشکان از کاتتریزاسیون قلبی برای اندازه گیری فشار خون در عروق خونی و حفرات قلب، اندازه نقص سپتوم و فشار و جریان در محل نقص کمک می گیرند. اگر به کاتتریزاسیون قلبی نیاز دارید مطمئن شوید که متخصص قلب شما از تجربه کافی در تشخیص و درمان سندرم آیزنمنگر برخوردار است.
  • تست پیاده روی: ممکن است پزشک برای بررسی تحمل شما نسبت به ورزش خفیف یک آزمایش پیاده روی 6 دقیقه ای تجویز کند.

درمان

هدف از درمان سندرم آیزنمنگر کنترل علائم و مدیریت شرایط است. با وجود اینکه هیچ درمانی ندارد اما دارودرمانی باعث می شود حس بهتری داشته باشید و در بهبود کیفیت زندگی و پیشگیری از عوارض جدی موثر است.

پزشک جراحی را توصیه نمی کند چون هر گونه جراحی کشنده است و زندگی بیمار را به خطر می اندازد. برای درمان این بیماری حتما باید به پزشک متخصص سندرم آیزنمنگر مراجعه کنید.

مشاهده و نظارت

شما در ویزیت های منظم توسط یک متخصص بیمای های قلب وعروقی مادرزادی معاینه می شوید. حداقل سالی یک بار باید ویزیت شوید. معمولاً معاینه معمولی شامل بررسی کامل علائم و شکایات، معاینه فیزیکی، آزمایش خون و آزمایشات بیشتر سلامت قلب است.

دارودرمانی

دارو خط اول درمان سندرم آیزنمنگر است. هنگام مصرف دارو باید از نظر هرگونه تغییر در فشار خون، سطح مایعات و ضربان نبض تحت نظر باشید.

داروهای سندرم آیزنمنگر عبارتند از:

  • داروهای کنترل آریتمی: اگر ضربان قلب نامنظم دارید ممکن است برای کنترل ریتم قلب دارو دریافت کنید.
  • مکمل های آهن:اگر کمبود آهن دارید، ممکن است پزشک قرص آهن تجویز کند اما از مصرف خودسرانه مکمل های آهن بپرهیزید.
  • آسپرین یا سایر داروهای رقیق کننده خون: چنانچه سابقه سکته ، لخته خون یا انواع خاصی از آریتمی های قلب را دارید باید آسپرین یا رقیق کننده های خونی دیگری مثل وارفارین مصرف کنید. مبتلایان به سندرم آیزنمنگر در زمان مصرف این داروها در معرض خطر خونریزی قرار دارند پس هرگز بدون تجویز پزشک این داروها را مصرف نکنید. از مصرف داروهای بی نسخه ای مثل ایبوپروفن یا ناپروکسن بدون مشورت با پزشک جداً خودداری فرمایید.
  • داروهایی که دیواره عروق خونی را شل می کنند: اندوتلین ماده ای در دیواره عروق خونی است که آن ها را باریک می کند، داروهایی به نام آنتاگونیست گیرنده اندوتلین، اثر اندوتلین را خنثی می کنند. یکی از این داروها بوسنتان است که با کاهش مقاومت عروق ریوی، سطح انرژی و علائم شما را بهبود می بخشد. در صورت مصرف بوسنتان باید هر ماه آزمایش کبد بدهید چون این دارو می تواند به کبدتان آسیب برساند.
  • سیلدنافیل و تادالافیل: گاهی برای درمان فشار خون بالای ناشی از سندرم آیزنمنگر  در شریان ریوی از این داروها استفاده می کنند. این داروها با باز کردن عروق خونی ریوی جریان خون را سرعت می بخشند . ناراحتی معده، سرگیجه و مشکلات بینایی از عوارض جانبی این داروست.
  • آنتی بیوتیک: بسته به شرایط شاید لازم باشد قبل از انجام بعضی اقدامات دندانپزشکی و پزشکی آنتی بیوتیک مصرف کنید. ممکن است با این اقدامات باکتری وارد جریان خون شود. مصرف آنتی بیوتیک قبل از این پروسجرها در کاهش یا نابودی باکتری های بیماریزایی که به عفونت بافت ریه(اندوکاریدیت)  منجر می شوند، موثر است.

جراحی یا سایر روش ها

اگر تعداد گلبول های قرمز خون بیش از حد بالا رود و باعث علائمی مثل سردرد، مشکل تمرکز یا مشکلات بینایی شود، پزشک برای کمک به کاهش تعداد سلول های خونی فلبتومی یا خونگیری را تجویز می کند. این کار نباید به صورت روتین انجام شود و فقط باید متخصص بیماری های مادرزادی قلب آن را تجویز کند. در هنگام فلبتومی برای جبران مایعات از دست رفته به صورت IV سرم می گیرید.

اگر درمان تاثیری در کنترل علائم نداشته باشد، بعضی از مبتلایان به سندرم آیزنمنگر در نهایت باید پیوند قلب و ریه انجام داده و حفره داخل قلب را ترمیم کنند.

سبک زندگی و درمان خانگی

اگر پزشک سندرم آیزنمنگر را تشخیص داد، باز هم میتوانید با درمان و اقدامات احتیاطی مناسب زندگی فعالی داشته باشید.

  • نگذارید بدن دچار کم آبی شود. از دکتر بپرسید روزانه چقدر مایعات لازم دارید. وقتی بیمار هستید، در یک اتاق گرم حضور دارید یا در حال سفر با هواپیما هستید، مایعات بیشتری نیاز دارید.
  • محدودیت های ورزشی را با پزشکتان بررسی کنید. هر چند انجام تمرینات و ورزش های سنگین برای شما ممنوع است ، در عوض می توانید فعالیت فیزیکی سبک تری داشته باشید. در مورد نوع فعالیت فیزیکی مناسب با پزشک خود مشورت کنید.
  • به ارتفاعات نروید. به دلیل سطح اکسیژن کم در ارتفاعات، کالج قلب و عروق آمریکا و انجمن قلب آمریکا زندگی در ارتفاع 1542 متری از سطح دریا را توصیه نمی کند. برای دریافت توصیه های خاص در مورد سفر با هواپیما با متخصص قلب خود مشورت کنید.
  • از موقعیت هایی که فشار خونتان را بیش از حد کاهش می دهد دوری کنید. نشستن در وان آب گرم، سونا یا جکوزی یا دوش آب گرم طولانی ازجمله این موارد است. این فعالیت ها با کاهش شدید فشار خون باعث غش کردن یا حتی مرگ  می شود. به علاوه باید از فعالیت هایی که نیروی زیادی می خواهد مثل بلندکردن اجسام و وزنه های سنگین خودداری کنید.
  • در مصرف هرگونه دارو ومکمل با احتیاط عمل کنید. خیلی از داروها و مکمل های بی نسخه و حتی با نسخه باعث افزایش یا کاهش فشار خون، افزایش ریسک خونریزی یا تشکیل لخته یا نارسایی کلیوی در مبتلایان به سندرم آیزنمنگر می شوند. قبل از مصرف هر گونه دارو یا مکمل با پزشک مشورت کنید.
  • ·        واکسن آنفلونزا بزنید: پیشگیری از عفونت برای مبتلایان به سندرم آیزنمنگر خیلی مهم است. متخصصان توصیه می کنند که واکسن آنفولانزا را هر سال  و واکسن ذات الریه هر 5 سال یک بار تزریق شود.
  • سیگار نکشید و در معرض دود سیگار هم قرار نگیرید. دود سیگار و دیگر دخانیات خطر ابتلا به عوارض را افزایش میدهد. حتی برای تفریح هم مواد مخدر مصرف نکنید.

بارداری و زایمان

اگر مبتلا به سندرم آیزنمنگر هستید باید بدانید که بارداری مادر و نوزاد را در معرض خطر جدی قرار می دهد یا حتی می تواند کشنده باشد. زنان مبتلا به سندرم آیزنمنگر به هیچ عنوان نباید باردار شوند.

وازکتومی در مردان و روش های پیشگیری از بارداری طولانی اثر مانند دستگاه داخل رحمی(IUD) یا ایمپلنت های هورمونی مثل نکس پلانون در زنان از جمله روش های موثر پیشگیری از بارداری هستند. بستن لوله های فالوپ یکی از موثرترین روش های پیشگیری از بارداری است ولی به دلیل خطرات ناشی از جراحی های جزئی، زیاد توصیه نمی شود.

قرص های ضدبارداری حاوی استروژن برای زنان مبتلا به سندرم آیزنمنگر توصیه نمی شود. استروژن احتمال ایجاد لخته خونی را افزایش داده و به طور بالقوه می تواند باعث انسداد عروق قلب، مغز و ریه ها شود. کاربرد روش های بازدارنده ای مثل کاندوم یا دیافراگم هم زیاد توصیه نمی شود چون اثربخش نیستند.

مقابله و حمایت

اگر شما یا فرزندتان مبتلا به سندرم آیزنمنگر هستید، طبیعی است که  حتی بعد از درمان هم نگران باشید. باوجود اینکه درمان در بهبود علائم و پیش آگهی شما موثر است، شاید در مورد شرایط خودتان نگران و مضطرب باشید.

در اینجا به چند نکته در مورد مقابله و درمان سندرم آیزنمنگر اشاره می کنیم:

  • مسائل عاطفی: تشخیص سندرم آیزنمنگر زندگی فرد را تغییر می دهد. شاید لازم باشد برنامه هایتان برای تشکیل خانواده را تغییر دهید و یا اینقدر عصبی باشید که شرایط بدتر شود.

اگر فرزندتان به سندرم آیزنمنگر مبتلاست، ممکن است با رسیدن به سن مدرسه احساس ناامنی کند و به مسائل عاطفی دچار شود. در مورد شیوه های مقابله با این مشکلات با پزشک مشورت کنید ؛احتمالا پیوستن به گروه های حمایتی یا مراجعه به درمانگر یا روانشناس را پیشنهاد می کند.

  • مشکلات رشدی کودک: چون بعضی از کودکان مبتلا به نقایص قلبی مادرزادی و سندرم آیزنمنگر بعد از جراحی به یک دوره طولانی ریکاوری نیاز دارند، ممکن است از نظر رشدی از همسالان خود عقب بمانند. بعضی از مشکلات این بچه ها در سال های مدرسه کماکان ادامه دارد و ممکن است در یادگیری خواندن و نوشتن هم مشکل داشته باشند. به منظور یافتن برای کمک به کودک در غلبه با مشکلات رشدی، با پزشک او صحبت کنید.
  • گروه های حمایتی: یک مشکل پزشکی جدی موضوع ساده نیست و حتی بسته به شدت بیماری می تواند خیلی سخت و ترسناک باشد. شاید متوجه شوید که صحبت با افرادی که در شرایط مشابهی بودند به شما آرامش  و دلگرمی می دهد. در مورد گروه های حمایتی محلی از پزشک سوال کنید.

آمادگی برای ویزیت پزشک

اگر مبتلا به سندرم آیزنمنگر هستید به یک متخصص قلب ارجاع داده می شوید. باید یک متخصص مجرب در زمینه درمان بیماری های قلبی مادرزادی پیدا کنید.

علائم سندرم آیزنمنگر مثل رنگ آبی یا خاکستری پوست و تنگی نفس، علائمی جدی هستند. حتی اگر قبلاً در مورد شما تشخیص بیماری قلبی داده نشده، این علائم به مراقبت پزشکی فوری نیاز دارند.

چون سندرم آیزنمنگر یک وضعیت پیچیده و جنجال برانگیز است، بهتر است قبل از ویزیت آماده باشید. اطلاعات زیر به شما کمک می کند برای ویزیت آماده شوید و بدانید چه انتظاراتی از پزشک دارید.

چه کاری می توانید انجام دهید

  • خلاصه ای از درمان های قبلی را بنویسید. چون سندرم آیزنمنگر بیشتر به عنوان عارضه نقص قلبی تیجاد می شود ، پزشک باید از داروهای مصرفی یا جراحی هایی که قبلاً انجام داده اید اطلاع داشته باشد.
  • از محدودیت های قبل ویزیت مطلع شوید. زمانی که وقت ویزیت می گیرید از منشی بپرسید که آیا لازم است از قبل کاری انجام دهید مثلا فرم های خاصی را پرکنید یا رژیم غذایی تان را محدود کنید؟ در بعضی از آزمایشات باید ناشتا باشید پس حتماً سوال کنید.
  • تمام علائمی که دارید حتی آن هایی که ظاهراً ربطی به سندرم آیزنمنگر ندارند را بنویسید. سعی کنید زمان دقیق شروع علائم را به یاد آورید و از کاربرد اصطلاحات مبهمی مثل «چند وقت پیش» خودداری کنید.
  • اطلاعات شخصی کلیدی شامل سابقه خانوادگی نقایص قلبی، فشار خون ریوی، بیماری ریوی، بیماری قلبی، سکته، فشار خون بالا یا دیابت و هرگونه استرس یا تغییر بزرگ در زندگی که اخیراً پیش آمده را بنویسید.
  • تمام داروها، ویتامین ها و مکمل های مصرفی را یادداشت کنید. به علاوه اگر اخیراً دارویی را قطع کردید، حتماً به پزشک اطلاع دهید.
  • در صورت امکان یکی از اعضای خانواده یا دوستانتان را با خود ببرید تا در یادآوری اطلاعات به شما کمک کند.
  • سوالاتی که می خواهید از پزشک بپرسید را بنویسید.

وقت ویزیت شما با پزشک محدود است پس با تهیه لیستی از موارد مهم می تان به بهترین نحو ممکن از وقت استفاده کنید. سوالات را از مهم ترین تا کم اهمیت ترین مرتب کنید. بعضی از سوالاتی که باید در مورد سندرم آیزنمنگر از پزشک بپرسید عبارتند از:

  • بیماری من چه دلایل احتمالی دیگری دارد؟
  • علت اصلی این بیماری چیست؟
  • چه آزمایشاتی باید بدهم؟
  • به چه درمانی نیاز دارم؟
  • فعالیت فیزیکی مناسب من چیست؟
  • چند وقت یک بار باید ویزیت شوم؟
  • من بیماری های دیگری هم دارم چطور همه آن ها را با هم مدیریت کنم؟
  • آیا لازم است محدودیت های دیگری را رعایت کنم؟
  • آیا می توانید یک متخصص مجرب در زمینه درمان سندرم آیزنمنگر معرفی کنید؟
  • آیا بروشور یا مطالب چاپی دیگری وجود دارد که بتوانم با خودم ببرم؟ چه وبسایت هایی را پیشنهاد می کنید؟

هر سوالی که دارید بپرسید.

انتظارات شما از پزشک

احتمالاً پزشک هم سوالاتی می پرسد . آمادگی برای پاسخ به این سوالات باعث می ود در وقتتان صرفه جویی کنید و اطلاعات بیشتری بدست آورید. سوالاتی که پزشک از شما می پرسد عبارتست از:

  • آیا قبلاً نقص قلبی یا فشار خون ریوی برای شما تشخیص داده شده؟ اگر اینطور است چه درمان هایی گرفتید؟
  • آیا تا بحال پزشکان گفته اند که سوفل قلب دارید اما تشخیص قطعی ندادند؟ این موضوع به چند وقت قبل بر می گردد؟
  • اولین بار چه زمانی علائم را تجربه کردید؟
  • علائم شما موقتی بوده یا دائمی؟
  • شدت علائم تان چقدر است؟
  • آیا به نظر می رسد چیزی علائم شما را بهتر کند؟
  • آیا به نظر می رسد چیزی علائم شما را بدتر کند؟

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

به بالای صفحه بردن